| تبليغات | X |
|
باغ گیلاس 
| ||
|
سلام دیروز روز مادر بود دوستی تماس گرفت و خبر از سوگ مادری داد و شعری که سالها پیش برای مادرم سروده بودم رو می خواست فرصت خوبی بود که به مادرم تبریکی دوباره بگم و این شعر رو اینجا بذارم......
نه ســــــــــال بی حضور تــــــــــو پرپر تپیده ام نه سال می شود که خــــــدا را ندیده ام سوگ تو سهم روســـری ام را سیاه کـــــــرد مــاتم برای هـــــرچه غـــــزل آفریــــده ام برخیـــــــــــز از کفن که بپوشانمت عــــــــزیز پیـــــراهنی قشنگ برایـــت خـــــــریده ام پر می کشد تمام زن از تخت ـ سی سی یوـ بی تو هزار حادثه-کــــــــــابوس- دیده ام آوار می شود به سرم هرچه بی کسی ست این روزها چه ســـــاده به پایان رسیده ام
[ یکشنبه بیست و چهارم اردیبهشت 1391 ] [ 12:34 ] [ مریم کرمانی ]
این غزل عیدی همه ی اونایی که دوستشون دارم...
بریز در قفسم اشتیاق بالت را و سهم لاغر لبخندهای کالت را اتاق خواب مرا پر کن از حضوری گنگ بگیر در بغلم نشئه ی خیالت را "پلنگ سرکش و مغرور کوه دالاهو" به عشق پنجه کشیدم شب هلالت را درست صاعقه سا آمدی و ثبت نکرد هواشناسی و اخبار احتمالت را هنوز بوی تو را می دهد به من تن شهر اگرچه باد مخالف وزید بالت را .... [ جمعه بیست و ششم اسفند 1390 ] [ 14:25 ] [ مریم کرمانی ]
سلام
از اون خونه خسته شده بودم باید اسباب کشی میکردم.....جایی بهتر از اینجا پیدا نکردم شاید اگه میگشتم بود ولی دارم از خستگی میمیرم............ امیدوارم از این خونه و چیدمانش خوشتون بیاد........... به زودی با غزلی جدید به روز میشم......... [ پنجشنبه هجدهم اسفند 1390 ] [ 0:8 ] [ مریم کرمانی ]
سلام....
بالاخره پس از سالها یه چیزی نوشتم: بنشین کنار دلم و دوستم ندار... مرا به رودها دارها درختها کلاغها و هزاره های دیگر بسپار و بگذر که در قانون هیچ قفسی پرنده نمی شوم........ [ پنجشنبه بیستم بهمن 1390 ] [ 23:24 ] [ مریم کرمانی ]
همين كه نعش درختي به باغ مي افتد بهانه باز به دست اجاق مي اقتد حكايت من و دنيا يتان حكايت آن پرنده ايست كه به باتلاق مي افتد عجب عدالت تلخي كه شادماني ها فقط براي شما اتفاق مي افتد تمام سهم من از روشني همان نوريست كه از چراغ شما در اتاق مي افتد به زور جاذبه سيب از درخت چيده زمين چه ميوه اي ز سر اشتياق مي افتد هميشه همره هابيل بوده قابيلي ميان ما و شما كي فراق مي افتد؟ شعر از فاضل نظری [ دوشنبه هفدهم بهمن 1390 ] [ 17:15 ] [ مریم کرمانی ]
یه شعر از دوست خوبم سمیه قبادی از کرمانشاه که شعرش را دوست میدارم خودش را دوست تر... باران شوی و تازه کنی روسری ام را یک باغ بی اندازه کنی روسری ام را باران شوی و شعر شوی روی لبانم تا پر شود از هستی نام تو دهانم بی چتر شبی شعر تنت را بسرایم بر باغ تنت پیرهنت را بسرایم با خنده بیا! شعر بیاویز به گوشم تا پیرهنی از شب و انگور بپوشم از گیسوی من مانده به جا در شب و روزت پروانه ی پنهان شده ی زیر بلوزت یک وسوسه ی تازه بیانداز به جانم یک شعر که با آمدنش زنده بمانم شعری که تو باشی و به من خواب بنوشی در خواب من آهو شوی و آب بنوشی پایان دهی اندوه پر از فاصله ام را باران شوی و تازه کنی حوصله ام را در خواب بخندی و جهان شعر بنوشد پیراهن تنهایی مان شعر بنوشد دلتنگی دستان مرا تاب بیاور! یکبار زمستان مرا تاب بیاور! تا سر زند از باغچه ی پیرهنم شعر پروانه شود پر بزند از دهنم شعر تنهایی من بی تو شبیه است به باغی که هیچ بهاری نگرفته ست سراغی بر شاخه ی لبخند تو انگور نوشتند دستان مرا از تو ولی دور نوشتند ای کاش خدا در تو کبوتر بنویسد در چشم تو یک خواب معطر بنویسد من را که چو یک کشتی دیوانه نوشته ست ای کاش در آغوش تو بندر بنویسد باران شو! که هر رود زنی گردد و هر صبح بر موی خود انگور شناور بنویسد چشمان تو یک جنگل باران زده باشد در خواب تو چشمان مرا تر بنویسد دستی برسد، دست تو را دور بخواهد در حنجره ام بغض تناور بنویسد تقدیر همین است که من دور بماند تقدیر جزاین قصه ی دیگر ننویسد... [ شنبه هشتم بهمن 1390 ] [ 15:55 ] [ مریم کرمانی ]
"خب زمستون شد دیگه منم برفی شدم"
...مردم روزهای باد کنار هم ـ تر ـ می نشینند... اما آدم برفی ها ذهنشان ابری ست خانه شان ابریست حتی دمپایی هایشان ابری ست... من بغض می کنم و اینجا حافظیه نیست من بغض می کنم و اینجا دروازه قرآن است و تمام ارتش های دنیا نمی توانند جلو گریه ی مرا بگیرند... "کاظم حسینی" [ سه شنبه یکم آذر 1390 ] [ 15:16 ] [ مریم کرمانی ]
مرگ مویه ای برای" مهدی عزیز"
دیگر از تمام آبهای جهان بدم می آید... از تمام رودها و -استخرها- که در شیب تندشان گم نشوی... *** بگو کجای جهان ایستاده ای؟ کجای این روزهای سرد و سیاه به چله نشسته ای ... که مادر مدام با مویه های رود رود از هوش میرود پدر بغض می کند که مبادا چشمان خیسش را... خواهر حنای دامادیت را با دستمال و پولک به رقص برخواسته است . *** نیستی و صدای سازت با هیچ مضرابی به کوچه نمی ریزد. *** دیگر در قاب هیچ دری جا نمی شوی وقتی به چارچوب قابی دل بسته ای که تنها دلبستگی این روزهاست... *** نیستی و لباسهایت روی دست تمام چوب رختی ها ی جهان جا مانده است. *** رفتی بی آنکه خودکار لای تقویمت را کتابهایت را و سازت را برده باشی *** حالا روسری سیاهی را به یادگار گذاشتی از روزهای جوانی ات *** با این همه بگو اندوه سرد نبودنت را پشت کدام عینک آفتابی پنهان کنم؟ وقتی نیستی و صدای سازت که نمی آید... [ دوشنبه هفتم شهریور 1390 ] [ 14:55 ] [ مریم کرمانی ]
روانی! دست مرا چه ساده به زنجیر می کشی تنها تو در شقیقه ی من تیر می کشی نام تو را اگرچه که نم نم می آورم گاهی صبور می شوم و کم می آورم سهم من از تو یک غزل ساده می شود دریا که توی پیرهنم جا نمی شود من خیس بغضهای خودم می شوم ـ قبول از متن روزهای تو کم می شوم ـ قبول هی وعده می دهم به دلم می رسی شبی بر شانه های خسته ام آوا ر می شوی *** «تا شانه ات مما س من و شانه ام شود» یادت عجیب نیست که هم خانه ام شود آسوده روی بازوی تردم شبی بمیر... سیگار این مسکن مسموم ر ا بگیر... سیگار می شوم که بگیرانی ام ـ عزیز با بوسه بوسه بوسه بمیرانی ام ـ عزیز باران گرفته نبض مرا در فضای شهر باید ترا نفس بکشم د ر هوای شهر مردادی ام بهانه ی آبان گرفته ام طعم غریب بوسه و باران گرفته ام تا آمدی و دلخوشی ام را قدم زدی دیروزهای قهوه ای ام را رقم زدی دلواپس شنیدن یک بیت بودنت شعری بخوان که لال شوم از سرودنت حالا که بی ادامه ترین راه ممکنی حالا که سر به مهرترين آه ممکنی من فرض می کنم که گلاویز خنده ای من فرض می کنم که تو لبریز خنده ای شاید که در شقیقه ی من بایگانی است مردی که گاه شاعر و گاهی روانی است ... ۱-ایراد قافیه در بیت پنج آگاهانه می باشد.
[ یکشنبه بیست و سوم آبان 1389 ] [ 23:51 ] [ مریم کرمانی ]
غرق مکاشفه ام تا بر خیال گونه هات رد غریب بوسه بنشانم و به معاشقه ی روح بارانی ات بنشینم٬ تا بشورانی ام ٬ بشعرانی ام . *** قلبم پرنده ی توست ٬ تا شکوفه های لبخندت بازمی شود که بی تو پاییز متواترم ... *** من اعجاز شدید عشقم ٬ خدا تنها در سوره ی -مریم -اتفاق اف تا د. *** یک استکان خلسه کافیست٬ تا لبریز خیام باشم . تا دستانت را ب لا- فاصله ... تا درد مرگ را فراموش کنم . تا آهت را بکشم . تا زخمهایم را در نشریه های محلی شماره کنم ... تا در اقیانوس عشقت مدی -ترانه بخوانم . *** تو خوابیده ای و عشق بیدار است ٬ وقتی شمار گریه هام را ندارم و در کیف پولم لبخند بی حساب شما جاریست ... وقتی دلم پریشان و موهای سفیدم٬ یکی یکی سبز می شوند. *** یادت باشد تندیس ریشت را زیبا تر بتراشی ٬ وقتی کلاغها٬ از تشییع پیکر من٬ باز می گردند ... [ یکشنبه بیست و سوم آبان 1389 ] [ 23:47 ] [ مریم کرمانی ]
|
درباره وبلاگ  | |
