«نماز ظهر عاشورا»

باران آتش است و خداهم گلايه مند

وقتي كه نخل ها به نماز ايستاده اند

وقتي كه نخل ها به سجودو بيان عشق

آقازهي سلام وزهي ركعتان عشق

با دستهاي بسته وبازخمهاي باز

اينك((حسين))فاطمه در جاري نماز

سروي شهيد هم قدمش در ركوع شد

اينجا خدا گريست و باران شروع شد

خنجر مصاف مي كند وناله اي شهيد

باران نيزه بر بدن ((عمرو)) و((سعيد))

با خون وضو گرفت و سپر در نماز شد

دروازه ي بهشت به يكباره باز شد

چيزي نمانده است به پايان انتظار

تا لحظه هاي بي بدل نيزه و انار...

تاچشمهاي غرق به خوني كه تر شدو...

تا جزرومدقامت او كه سپر شد و...

آري هميشه خلقت آدم دليل داشت

وگريه هاي حضرت خاتم(ص)دليل داشت

حالاحسين زينت گودال قتلگاه...

درململ  ملاءكه خوابيده تا كه ماه...

      تا بر خیال گونه هات

                 رد غریب بوسه بنشانم و

                        -عریان عریان-

  به معاشقه ی روح بارانی ات بنشینم٬ تا

                                     بشورانی ام ٬

                                         بشعرانی ام .

***

قلبم پرنده ی توست ٬

      تا شکوفه های لبخندت باز ...

                      که بی تو پاییز متواترم ...

***

    من اعجاز شدید عشقم ٬

          خدا تنها در سوره ی -مریم -اتفاق

                                                  اف

                                                   تا

                                                   د.

***

  یک استکان خلسه کافیست٬

   تا لبریز خیام باشم .

 تا دستانت را  ب لا- فاصله ...

  تا درد مرگ را فراموش کنم .

                      تا آهت را بکشم .

    تا زخمهایم را در نشریه های محلی شماره کنم ...

               تا در اقیانوس عشقت  مدی -ترانه  بخوانم .

***

 تو خوابیده ای و عشق بیدار است ٬

                      وقتی شمار گریه هام را ندارم و

         در کیف پولم

                  لبخند بی حساب شما جاریست ...

     وقتی دلم پریشان و

موهای سفیدم٬

                 یکی

                       یکی

                              سبز می شوند.

***

       با این همه

      باید تندیس ریشت را

                           زیبا تر بتراشی ٬

وقتی کلاغها٬

                  از تشییع پیکر من٬

                                       باز می گردند ...

تنها تو در شقیقیه ی من تیر می کشی

سهم من از تو یک غزل ساده می شود

دریا  که  توی  پیرهنم  جا   نمی شود

من خیس بغضهای خودم می شوم ـ قبول

ا ز متن  روزهای  تو کم  می شوم  ـ قبول

هی وعده می دهم به دلم می رسی شبی

بر  شانه های   خسته ام  آوا ر  می شوی

***

«تا  شانه ات  مما س  من   و شانه ام شود»

یادت  عجیب  نیست که هم  خانه ام  شود

آسوده  روی  بازوی  تردم  شبی  بمیر...

سیگار  این  مسکن  مسموم  ر ا بگیر...

سیگار می شوم که بگیرانی ام ـ عزیز

با بوسه بوسه بوسه بمیرانی ام ـ عزیز

باران  گرفته نبض  مرا  در  فضای شهر

باید  ترا نفس  بکشم د ر هوای  شهر

مردادی ام  بهانه ی  آبان   گرفته ام

طعم  غریب  بوسه  و  باران  گرفته ام

تا  آمدی  و  دلخوشی ام  را  قدم زدی

دیروزهای  قهوه ای  را  رقم  زدی

دلواپس  شنیدن   یک  بیت   بودنت

شعری بخوان که لال شوم از سرودنت

حالا  که  بی ادامه ترین  راه  ممکنی

حالا  که  سر کشیده ترین  آه ممکنی

من فرض می کنم که گلاویز خنده ای

من فرض می کنم که تو لبریز خنده ای

شاید که در شقیقه ی من بایگانی است

مردی که گاه شاعر و گاهی روانی است ...

تا حالا دیدید یکی از خجالت خودش با یه کار ناتمام به روز کنه

اینم یه جورشه :

برگرد و در حوالی باران قدم بزن       زیبای مینیاتوری خلسه های من

شاید که از معاشقه مان گل برویدو    تندیس خوش تراش نجیبی که مسخ زن

در آسمان رابطه گستردگی کند        حتی بدون فاصله ی شرم و پیرهن     

معذرت می خوام از همه ی دوستانی که سر زدند و کار تکراری دیدند

باور کنید این روزا خیلی سرم شلوغه در اولین فرصت به روز خواهم کرد...

همان شبی که تو رفتی به هق هق افتادم

همان   شبی که  تو  رفتی  ترانه  سر  دادی

و   چار  حرف  مرا  با   کلاغ   پر   دادی

تمام سهم من از تو همیشه پاییز است

و لحن زندگی ام بعد تو غم انگیز است

و تو که نام مرا هم درست یادت نیست

نشانی من و صندوق پست یادت نیست

مثال ساده ی رودی که بر نخواهی گشت

مرا تکانده سرودی که بر نخواهی گشت

برای  اینکه  بمانی  بهار  آوردم

هزار  تا  غزل  گریه  دار  آوردم

مرا ببخش و از این پس بیا بهارم باش

و پادشاه اتاق سه در چهارم باش

نشد که یک شب یلدا حلال من باشی

حرام بوسه بنوشان که مال من باشی

نخواستم که شبی زائر شما باشم

فقط اجازه بده شاعر شما باشم

اگرچه با تب و هذیان دوباره در گیرم

مرور خاطره هایت نمی کند سیرم

... و بین مردم اینجا غزل خرافات است

و عشق مسخره ی دست ارتباطات است

برایت از چه بگویم که خانه ام سرد است

مرور خاطره هایت تداعی درد است

دلم گرفته برایم تو سرسری بنویس

و یا که نه دو سه خط رقص و بندری بنویس

چه احتمال قشنگی که عاشقم باشی

میان خالی گلدان شقایقم باشی

یکی   مرا  ببرد   تا   جنوب   تا    دریا

یکی   مرا  ببرد   تا  هوای   دم    کرده

که باز گریه  کنم  های  های  ها... دریا

بگردم  و  پی  مردی  که  باد  او  را  برد

چقدر  ساده    به   پایان   ماجرا   دریا

هنوز کفش من  از رد ماسه ها زیباست

... و   زیر   چادر  من  یک    لا قبا    دریا...

چه تند می زند امشب گمان کنم که خدا

نخواست  پس  بدهد   قایق   مرا    دریا...

... و می آید قیامت می کند در کوچه و برزن     

  همان بالا  بلند   پر  غرور   سبزه   مرد   من

تمام دلخوشیهای من از سمت جنوب امشب  

  می آید ها ولک چشم و چراغم می شود روشن

کجا گم کرده ام تقویم روز و مــاه و سالـــم را       

     سی  خرداد  هشتاد و  دو  یعنی  فصل   روئیدن

کجا زل می زنی بانو هنوز آغاز راهم من 

   و  ساعتها  زمان  مانده  به  وقت  دیدن  و  چیدن

می آیم با دو شاخه مریم پژمرده در دستم  

   ترا  جاری   کنم   زیباترین  در   متن   پیراهن

نمی پرهیزم از بوسیدنت هر چند می دانم   

مردد  مانده ای  اینجا   میان   ماندن    و    رفتن

که در سایه چشمان روشن توست

             اینروزها اگر شعری -حرفی - کلمه ای

سلام می کنی

بی هیچ دغدغه کنارم می نشینی

               به ارتباط صورتی ام تن می دهی

                                    بهشت من بنا می شود.

با منی با خودم نیستم

                 دستانت را به من بده

                                  ای بیگانه با نگاه ترک خورده ام

از سرزمینی باز می گردم که

به جای بوسیدن

         روزی هزار بار گزیده می شدم

                روزی هزارآینه  می شکستم

                   و مردی در غزلهایم قد نمی کشید...

برای او که مثل خدا زیباست ... 

از خود  مراقبت  کن و  نگذا ر بعد از این ...

سمت  دل  تو  پنجره ای  وا شود همین...

دارم   به  ریشه های  تو  ایمان   می آورم

دارم  به  ریشه های  اصیل  تو  در زمین...

شک می کنم به این همه خورشید در تنم

حالا در ایــــن بـــرودت اعــجاز  آفــــرین ...

می خــواهم از کنار شــما  ســاده بــگذرم

ای اتــفاق ســـاده ی  دلـخواه بـعد از این...

ســـر  می نهم  به شـانه ی  سرد  کدامتان؟

آری  چه روزگــار  غریـبـی  ســت  نازنـیـن...

و تو همیشه گرفتار این خیابانی

تویی که عاشق تور و عروسک و پولک

در آرزوی دو بوسه عقیم می مانی

چگونه سر زدی از بیت های نا غافل

چگو نه دم زدی از این گناه شیطانی

پسر که یک شبه عاشق نمی شود آقا

پسر که یک شبه آن هم یواش و پنهانی

به دفتر غزلت مهر و آفرین بنشان

به یادگار همان عشق کودکستانی

سمند سرکش ما را بیاورید امشب

که سمت حجله روم باد پا و پنهانی

پلان بعد فقط جاده بود و بیراهه

و هر دو مست و رها در فضای زندانی

طنین شعله وری در فضایشان جاری

صدای گرم ابی نغمه های کاشانی

و سی دقیقه چه عاشق نفس کشیدند آه

و سی دقیقه پر از بوسه و پریشانی

پلان بعد دو تا نعش ...بوی خون می داد

سمند نقره ای و چشمهای .....

با دست و بال بسته

                    چه میتوان کرد

وقتی مجالی برای

                        -یک فنجان چای نمانده -

                         (که چای دغدغه ی عاشقانه ی خوبیست )

نه جایی برای ماندن

نه پایی برای رفتن

                  و نه حتی دلخوش به بهانه ای ساده

                                 که -دوستم دارد -

این روزها٬

            به جای یک فنجان چای داغ

                                                -یاهو-

 به داد

 دلم

میرسد

      و تو ...

در متن  خـامـوش دلت  خـاکسترم کـن

شکی ندارد اینکه دریـا در تـو بـر پاست

هـر لحظه می میرم حضورت راترم کن

نیت کـن امشب را بـه خـواب من بیایی

فـالی  بـزن - بـالا بـلا - شاعر تـرم  کـن

حتی خـــــدا هـــــم آرزو دارد ببـــوسد

پیشانـی ات را مــــرد دریــا بــاورم کـن

یک شاخه مریم در نگاهت ساده روئید

محض رضای عشق امشب پـرپرم کـن

دیگــر مجـال گـریـــه ای حتی نمانـــده

یـــا خط بــزن نــام مـرا یـا از بـــرم کـن

چرا با خود  گلاویزی  تو امشب

قسم خورد او  که فردا  باز گردد

چرا پس اشک  می ریزی تو امشب

یک قلب ترک خورده به دستم دادی

                        آن شب که دل خون مراپس می داد

                        ای  عشق  غریبانه  شکستم  دادی   

 چشــم  انتظــارم بــر دل  تنگـم  ببـاری

 بــر  خـانـه  تــاریک  چشمم  پـا  گـذاری

 غـــریب  واره ی  تنــها ی  آشـــنا با غـــم             

 نگا ه قهوه ایت  مــی کشد  مـــر  ا کم کم

بـــرای ایــن دل ساده چـــرا نمـی بافــــی             

 لباس مخمل سرخی از عشق و ابــریشم

تـــو آسمان نگاهت پـــر  از پــریــدن بـــود               

 خـــدای   پرده   نشین  ای  تبسم   مبهم

و ان یـــکا د  بخـــوانم چـــقدر  زیـــبایــی                 

 به یاد چشم تو زخمی است شاخه ی مریم

حریص لحظه ی رفتن تــــرا خـــــداحافظ              

 اگر  چه  فرصت  گریه   پریده  از   دستم  

از شب چشمـــان تــو زیباترم

امشب از آیین کبــوتـــر پـــــرم

باز به عشق تو زمین می خورم

بــاز بــه یــاد تــو کـه گریانـدیـم

آینـــه در آینـــه ســوزانــدیـــم

بــاز بــه یــاد تـو که دریـا شدی

در نظـــر عشــق مهیـــا شدی

آی بـــه پــای تــو شکیبا شدم

مــریــم غمـدیــده اینجا شـدم

آی دلم هر چه غزل می سرود

محض رضای تو و چشم تو بود

از تــو بگــویــم کــه قــرار منی

هستی  دل  دار  و  نـــدار منی

از تــو کــه محراب دعایم شدی

وقت منــاجــات خــدایـم شدی

از تـو کـه همـزاد مـن خسته ای

عشق و غزل را به دلت بسته ای

آی دلــم بــا دل تــو خــو گــرفت

از شب چشمــان تــو آهو گرفت

 وسمت مبهــــم ایــــن انتظـــار یعنی عشق

حرام شـد بـه لبم نـام هـر  کـه غیر از توست  

 سکــوت ایــن د و لب روزه  دار یعنی عشق

 هنــوز کـولی ایـن  کـوچـه هـای  بـن بستم    

  کــه بــا تـو رفتن از ایـن حصـار یعنی عشق

نمــانــده وقتی و بــایـد از ایـن مسیر گذشت   

 همین گذشتن از این چشم یار یعنی عشق

...و چــار حـرف مـن و تـو چهار حرف   جنون   

  گــل همیشــه بهــارم بهــار یعنی عشــق

یک چــله در عــزای تــو پـرپـر تپیده ام

یک چــله می شود که خدا را ندیده ام

سوگ تو سهم روسری ام را سیاه کرد

ماتــم بــرای هــر چـه غـزل افـریده ام

بــرخیز از کفـن کــه بپوشانمت عــزیـز

پــیراهـنی قشنگ بـــرایت خــریــده ام

پر می زند تمام زن از تخت سی سی یو

بی تــو هــزار حادثــه - کابــوس دیــده ام

اوار می شود به سرم هر چه بی کسی است

ایـــن روزهــا چــه سـاده به پـایـان رسیده ام